SEVGİYİ YÜREĞİNDEN EKSİK ETME!

Kendimle savaşım ve duygularımla verdiğim o sayılı mücadele

sanırım bu gece sona erdi. Ve ben ilk defa demir kapıların ardında

gizli güneşimin senin yüreğine doğmasına izin verdim.

Hiç böyle olmamıştım ben bilmem, belki de olmuştum...

Gökyüzünü izledim bütün gün. Ve ağaçları ve kuşları ve seni...

Öyle huzur dolu ve öyle mutluydum ki, içimde taşıdığım ve

ağır diye nitelendirdiğim bu sonsuz sevginin aslında beni

yenileyen tek duygu olduğunu farkettim her tebessümde.

Çünkü, gözlerimde senin derinliğin, ellerimde senin sıcaklığın

ve ruhumdaki varlığınla beni sen, sadece sen yaşatıyordun...

Ve artık ağır gelmiyordu bu aşk bana. Özümdeydi ve bir parçamdı

tıpkı senin gibi... Aşık olmaktan utanmadım bu gece...

Eskiden hafif derdim bu yüce duyguya, sadece hafif...

Belkide gereksiz bulurdum, bilmiyorum.

Kalpte derin, koparması zor ve sürekli içerilere işleyen korkunç

bir yara olduğunu düşünürdüm aşkın. Belki de doğru... Yaraydı.

Ama gelişimini izlediğin ve kendi ellerinle iyileştirdiğin bir yaraydı bu.

Şimdi, kalbimdeki yaranın acısı, o yürek yanması daha da büyüyor.

Bu çektiğim acı, sana olan sevgimi yüceltiyor, sonsuzlaştırıyor

Bilmezdim duyguların en yücesini bu derde düşmeden önce ve

hissetmezdim hiçbir insanı böyle yüreğimde seni sevmeden önce...

Bu gece odamın duvarları haykırdı bana,

"Aptal! Bunun adı aşk." diye.

Ve susturamadım kalbimin çığlıklarını... Derken gözyaşlarım

ve hıçkırıklarım bozdu gecenin bütün o güzelim sessizli  ğini

ve uyandırdı beni tatlı rüyamdan.

Sen rüya idin, ben rüya idim ve yaşam koskocaman bir rüya

idi yalnızca... Beni sana bağlayansa gördüğüm rüyanın

en büyülü, en şehvetli anıydı sadece...

Biliyorum, sen beni hiç tanıyamayacaksın. Belki, hiçbir zaman

cesaretimi toplayıp konuşamayacağım seninle;

Ama senin o büyülü sevginle yaşayacağım.

Kimbilir... Belki de bir gün, bir yerde görüşmek ümidiyle...

Sonsuz Sevgiyle Kal...

Sevgiyi yüreğinden hiç ama hiç eksik etme.